De nabewerking van – Wouter van Twillert (deel 1)
Na een lange dag fotograferen op een bruiloft is het werk voor een trouwfotograaf vaak nog niet klaar. De foto’s zijn vastgelegd en gebackupped, de beentjes kunnen voor eventjes de lucht in, maar daarna begint het werk achter de computer.
De meeste fotografen zijn meer tijd kwijt aan het selecteren en nabewerken van de foto’s dan dat zij daadwerkelijk lopen fotograferen. Omdat er zoveel tijd wordt besteed aan het nabewerken wil ik in deze serie verschillende trouwfotografen ondervragen over hun manier van nabewerken. Hoe krijg je die mooie kleuren nog mooier en hoe versterk je het romantische sfeertje in een foto?
Net zoals een fotograaf een eigen stijl heeft wat betreft fotograferen, zo heeft hij ook vaak een geheel eigen stijl en denkwijze over het nabewerken. De een laat zijn foto zoveel mogelijk zoals die is gemaakt of is zelfs principieel tegen nabewerken en retoucheren. Terwijl de ander tot in de late uurtjes aan slidertjes, curves en adjustment layers loopt te prutsen totdat de foto helemaal is zoals hij hem wil.
In deel 1 wil ik het spits afbijten door mijn eigen manier van nabewerken te belichten in de vorm van een interview.
Hoe belangrijk is nabewerken voor jou?
Ik zie het nabewerken als een essentieel onderdeel van mijn stijl. Met de nabewerking kun je eenheid en consistentie creëren in je complete reportage die je over de hele dag schiet. Je zet er je eigen handtekening onder. Met de juiste nabewerking kun je de sfeer van een foto enorm versterken of romantiseren. Iets wat ik zelf graag bereik met mijn stijl van nabewerken.
Wat is je stijl van nabewerking?
Ik hou erg van een lichte, luchtige sfeer in mijn foto’s. Het liefst heb ik mijn foto’s lichtelijk overbelicht, iets waar ik met fotograferen al rekening mee houd. Ik hou er ook van om een filmische sfeer te creëren. Dan doel ik op het analoge filmgevoel. De echte witten en zwarten in mijn foto’s zijn eerder crème en donkergrijs. Het moeilijke is om een tijdloze stijl neer te zetten, die niet teveel wordt beïnvloed door rages en de tijd. Wat wel opmerkelijk is, is dat naarmate ik meer bruiloften fotografeer, mijn stijl van nabewerken steeds minder ‘dik’ wordt. Het zit hem toch vaker in de subtiliteit van een paar sfeerversterkende bewerkingen. Maar het blijft natuurlijk zo dat en foto in oorsprong al interessant moet zijn: dan kun je hem met een goede bewerking alleen iets beter maken. Maar een matige foto valt niet echt te repareren door een mooie nabewerking.
Wat zijn voor jou de grenzen van het nabewerken? Hoever ga je?
Ik maak wel onderscheid tussen in mijn ogen noodzakelijk retoucheren en nabewerken in een bepaalde stijl. Ik retoucheer namelijk nog weleens storende elementen weg, zoals exit-bordjes, kabeltjes, stopcontacten. In sommige close-up foto’s van gezichten dodge en heal ik vaak wel wat oneffenheden van de huid weg. Dat is een beetje zoals ze in de fashion wereld beelden bewerken. Het moet alleen de realiteit van het oorspronkelijke beeld niet te veel veranderen. Mijn doel is vaak enkel om de sfeer die al in de foto zit te versterken of te overdrijven.
Voorbeelden

Links zie je het nabewerkte shot van het aankleden van de bruid, rechts het origineel. De foto is in zijn geheel een stuk helderder gemaakt en de donkere tinten zijn opgelicht waardoor ook de zus van de bruid beter zichtbaar wordt. Het detail onderin de jurk verliest iets van het contrast door ook de donkere tinten op te lichten. In de schaduw gooi ik soms een klein beetje blauw, wat in deze foto ook goed matcht met het vloerkleed.

Zelfs in de zomer vindt je in de schaduw veel (koud) blauw in de witten van je foto terug. In dit bloemenshot heb ik rechts wat meer geel in de highlights gemixt. Dit versterkt het zomerse sfeertje en komt mooi overeen met de originele crème kleur van de rozen in het boeket. Met de Lens Correction in Lightroom haal ik ook nog wat “vignetting” uit de foto.


In de nabewerkte versie (onder) versterk ik het beeld door meer contrast toe te voegen en de rood- en geeltinten meer verzadiging te geven en het vignet weg te halen. Dit simuleert een beetje het filmbeeld van analoge camera’s, iets wat ik vaker doe om de sfeer te versterken.


Omdat in dit shot veel lijnen zitten maak ik dankbaar gebruik van de Lens Profile Corrections om die lijnen ook echt recht te zetten. Met vooral vibrance en een klein beetje meer saturation kun je de kleuren in vaak iets minder fleurige binnenlocaties weer iets meer verzadigen. In dit geval heb ik juist iets meer vignetting toegepast om de focus meer op het middelpunt, de bruid, te richten. Ik bekijk ook nog altijd even de oranje tinten van de huid, die moeten niet te overdreven onrealistisch oranje worden. Met een eenvoudige nabewerking kun je een donkere binnenlocatie eenvoudig meer levendigheid geven.


In deze zomerse foto krik ik de verzadiging vaak iets meer op, maar zorg er ook voor dat het vele groen niet te gifgroen wordt. Met Split Toning voeg ik in de highlights een beetje geel toe en voeg in de shadows wat blauw toe als tegenhanger van een te gele waas. Door de uitsnede is er al een natuurlijk vignetting in de foto aanwezig, die ik nog een beetje heb aangedikt. Ik zorg er ook voor dat het wit niet helemaal wit wordt door met de curves de highlights iets minder fel te maken. Het versterkt het heerlijke luchtige zomerse sfeertje in de foto.


In de meeste zwart-wit omzettingen die ik doe zorg ik ervoor dat er geen 100% zwart of wit te vinden is. Ik hou dan ook in mijn zwart-witten vaak van een zacht contrast. Je moet alleen oppassen dat het dan niet een te grauwe foto wordt. Daarna voeg ik nog wat grain/noise toe en in deze foto benadruk ik het vignet nog iets meer door hem iets aan te dikken. Een zwart-wit foto zonder een beetje grain oogt voor mij vaak onecht. Dat komt denk ik ook door de zwart-wit foto’s van analoge film die ook altijd wat noise bevatten. In de zwart-wit foto’s van mensen maak ik de oranje- en geeltinten vaak ook iets lichter, dit zorgt ervoor dat de huid niet te donkergrijs wordt.
Reageer met Facebook